De eenzaamheid van het voetstuk

De eenzaamheid van het voetstuk

Hij zit tegenover me en het is of ik hem al jaren ken. Dat is natuurlijk ook een beetje zo, want hij is een BN’er, een bekende Nederlander. Maar het is voor het eerst dat ik echt met hem kennismaak en eerlijk gezegd was ik enigszins nerveus toen ik hem voor één van mijn vaste opdrachtgevers mocht interviewen. Je kijkt toch op tegen iemand die zo bekend is dat men zelfs in Amerika en Japan voor hem in de rij staat. Gillende fans en meisjes die in katzwijm vielen, alleen al door hem aan te raken. Zo iemand plaats je toch al gauw op een voetstuk.

En nu zit hij zomaar tegenover me. Hij roert in zijn cappuccino en vertelt over zijn leven. Over de hoogte- en de dieptepunten. Over de roem en de eenzaamheid. Geen glitter en glamour, maar een leeg bestaan. Over de verleidingen en valkuilen. Hij vertelt hoe alleen hij zich heeft gevoeld daar op de voetstuk. In die wereld waarin iedereen je vriend wil zijn zolang je bekend bent en geld hebt. Hij vertelt het me allemaal open en eerlijk. Zonder opsmuk, zonder arrogantie en zonder zichzelf te sparen. Wat een mooi mens!

Het gesprek doet me denken aan een interview dat ik een dag eerder had met een vrouw die vanwege het beroep van haar man in een ‘glazen huis’ woont. Ook zij beschreef die eenzaamheid, ook zij had zich zo ontzettend alleen gevoeld. Vooral wanneer zij tussen de andere moeders op het schoolplein stond te wachten tot de school uit ging. Dan wilde ze gewoon moeder zijn en niet op een voetstuk geplaatst worden vanwege de status van haar man. Wat een gemiste kans, want het is zo’n warme vrouw!

Het zet me aan het denken. Ik zal proberen geen voetstukken meer te bouwen en, als de situatie zich voordoet, de ‘echte’ mens achter zo’n bekende naam te leren kennen. Zonder vooroordeel. Het zijn immers ook ‘maar’ mensen. Heel mooie en warme mensen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *