De prijs van vriendelijkheid

De prijs van vriendelijkheid

Wanneer ik met mijn goedgevulde boodschappenkar de supermarkt uitloop, zie ik haar staan. “Goedemorgen”, zegt ze met een vriendelijke lach terwijl ze me met een hoopvolle blik de Daklozenkrant aanbiedt. Zoals gewoonlijk schud ik beleefd glimlachend mijn hoofd en mompel ik automatisch “Nee dank u”.

Als mijn boodschappen zijn ingeladen en het karretje weer op zijn plek is gezet, blijf ik vanuit mijn auto nog even naar haar kijken. Ik ken haar gezicht, maar niet haar naam. Al jaren kom ik haar tegen als ik mijn boodschappen doe. In de zomer en in de winter, wanneer het koud is, hard regent of als de thermometer buiten tropische temperaturen aangeeft.

Ik zie haar vanuit mijn auto vriendelijk lachend andere voorbijgangers aanspreken. De meesten staan haar niet eens te woord, negeren haar of snauwen haar af. Ik ken de vooroordelen, bijna iedereen heeft er wel een mening over: “Laat ze maar gaan werken voor hun geld”, “Zo slecht hebben ze het niet, aan het eind van de dag rijden ze naar huis in hun ‘dikke’ Mercedes”. Ik weet het niet, ik ken haar niet, dus wie ben ik om over haar te oordelen. Erg rijk zal ze volgens mij in ieder geval niet worden van het verkopen van haar kranten. En erg welkom zal ze zich ook niet voelen.

Maar toch blijft ze altijd vriendelijk. En daar hoor je dan weer niemand over.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *